Hakuna Matata

Tanzania. Het land van de Kilimanjaro. Het land van ‘the Lion King’. Het land van de Serengeti. Het land van de Masai. Het land waarin Sengerema gelegen is. Het land waar ik mijn hart verloren heb aan het Sengerema Designated District Hospital. Het land waar ik veel baby’s heb gered. Het land waar ik veel baby’s ben verloren. Het land waar ik me mee verbonden voel. Het land waar ik mezelf beter heb leren kennen. Het land wat ik, helaas, vlot zal verlaten. Het land waar ik zal wederkeren.

Shooting star

Als ik mijn ogen sluit, wordt m’n Afrikaanse avontuur als een film afgespeeld, veelal in de categorie: waargebeurd verhaal. Terugdenkend aan de baby’tjes die na de nodige ondersteuning na de bevalling hun donkere kijkers openden om een nieuwe burger in deze wereld de worden. Terugdenkend aan de baby’tjes die hun laatste adem uitbliezen op m’n schoot (moeders vinden dit zelf veelal erg spannend, en gaat tegen cultuur in). Terugdenkend aan die ene moeder die wel graag haar kindje vast wilde houden tijdens het overlijden, maar dan wel samen. Hand in hand hielden we elkaar en de kleine stevig vast, die vervolgens vredig insliep. Af en toe grinnik ik hardop, terugdenkend aan een hilarisch schouwspel dat zich voordeed. Een ontsnapte boef, geboeid en al, op blote, bevuilde voeten rennend door het ziekenhuis. Door zijn gescheurde, oude kledij, ging hij letterlijk met de billen bloot. Op de voet gevolgd door een masai guard, die in het Swahili vast zeer onaardige woorden naar hem riep, en hem met een stok tot stilstand trachtte te krijgen. Nee, ik val niet meer snel van verbazing van mijn stoel. Ernstige neurotrauma’s die per taxi het ziekenhuisterrein betreden, assisteren bij een keizersnede in het mortuarium omdat moeder- en kind volgens sommige plaatselijke gelovigen gescheiden begraven moeten worden, deel mogen nemen aan het geboren worden van wereldnieuws: een heuse Siamese tweeling..

Crazy ride

De afgelopen maanden waren werkelijk een crazy ride. Werkdagen van circa 12-13 uur per dag, veelal zeven dagen per week. Dagen die te snel voorbij zijn gevlogen, 4 maanden, ineens klaar. Mijn zintuigen staan op scherp. Ik probeer de laatste geuren (ok, daar word ik niet altijd blij van), kleuren en smaken van Afrika diep in me op te nemen. De laatste maaltijden die ik nuttig in het plaatselijke Sengerema zijn met mijn handen, te weten: ugali met overheerlijke, overbakken, harde vissenkop. De delicatesse alhier. De smaken van het zachte, zongerijpte fruit zijn intenser en zoeter dan waar elders ter wereld. De mango’s, papaya’s en bananen zijn uit de bomen te plukken en avocado’s zijn alhier driemaal zo groot (en tienmaal zo goedkoop). De volle, zachte smaak doet me watertanden. Hobbelend in een dala dala (lokale Afrikaanse mini-bus), hangt mijn hoofd uit het raam. Frisse wind van Lake Victoria waait door mijn blonde haren. Ik kan alleen maar staren naar de oneindige groene landschappen, afgewisseld met het helderblauwe water van Lake Victoria en rotsenpartijen die een woeste indruk geven. Om 18.38 zakt de oranje zon langzaam in Lake Victoria, en de lucht wordt oogverblindend 50 tinten roze en paars. Om stipt 19.00 is het pikkedonker en verschijnen langzaam duizenden twinkelende sterren aan de hemel. Geregeld is een vallende ster waar te nemen.. Make a wish!

Milo

Drie december 2015. Een drukke dienst van reeds meer dan 12 uur met al meer dan vijf intensive care opnames. Redelijk vermoeid door weer een intensieve dag, komt de verpleging binnengelopen met de mededeling dat er nog een opname komt. Zuchtend stem ik toe. Vijf onbekenden komen de IC opgelopen met een klein hoopje mens gewikkeld in kleurrijke kitenge’s. Vijf ‘barmhartige samaritanen’ volgens de betreffende verpleegkundige. Dit kleine mannetje is gevonden in de septic bin (ziekenhuisafval) van een klein lokaal kliniekje. Compleet bedekt met vuil neem ik de kleine over van de onbekenden, en doe een vlot initieel onderzoek om de conditie van de kleine te bepalen. Hartslag: aanwezig, ademhaling: aanwezig, alleen zeer onderkoeld, prematuur en septisch. Ik ontferm me over de kleine man, en neem hem mee naar het kleine operatiecomplex om hem te baden in warm water. Het mannetje, van 2,5 kilogram, sluit z’n 10 kleine vingertjes om mijn grote, Westerse handen en laat niet meer los. Letterlijk. Hij opent zijn grote kijkers en kijkt me doordringend aan. Ik smelt, en laat hem ook niet meer los. Letterlijk. Een bijzondere klik. Een hopeloos klein mannetje, achtergelaten door een waarschijnlijk zeer wanhopige moeder, die nu ongekend verdriet zal hebben. De verpleging vraagt op dag drie wat zijn naam moet worden. Momenteel wordt hij ‘mzungu-baby’ genoemd (baby van de bleekscheet) en het is tijd voor een echte naam. Uiteindelijk wordt het Milo (op z’n Engels).

 Project NICU

Vol trots en kapot van vermoeidheid durf ik de NICU gerust achter te laten aan het getrainde personeel. 3,5 maand hebben we (bijna) dag en nacht gewerkt aan dit prachtige project. Een NICU from scratch. Allereerst lagen de zieke baby’s op een rij op een wastafel. Er werd weinig- tot niet naar omgekeken, en de neonatale sterfte was hoog. Jonge prematuren werden post partum überhaupt niet geresusciteerd. Stichting Vrienden Sengerema Hospital heeft zich hard gemaakt voor het opzetten van deze NICU en het trainen van personeel. Na 3,5 maand knallen is het dan echt zover. De NICU draait. En hoe! Een drukke, dynamische afdeling. Met capaciteit voor aanvankelijk zes baby’s en zes moeders draaien we inmiddels al een dubbele capaciteit. Het is aanpoten, want de kinderen zijn intens ziek en er is nog steeds een gebrek aan middelen. Baby’s uit de wijde omstreken worden naar het Sengerema Hospital gebracht. Het nieuws van een afdeling voor baby’s verspreid zich vlot en dit resulteert zich dan ook in wachtrijen op de NICU om in kaart gebracht te worden. Zodoende komen baby’s binnen met varierend van prematuriteit (en serieus 600 gram: thuispartus), ernstige meningitis tot de meest uiteenlopende congenitale (aangeboren) afwijkingen. Het Dedicated Team is goed getraind, en de laatste weken hebben we vooral gesuperviseerd (lastig voor deze control freak om werk en regie uit handen te geven). Vol trots en met een grote smile verlaat ik de afdeling. In de afgelopen week heeft ons dedicated laten zien zelfstandig training in Neonatal Life Support te kunnen geven, doen ze zelfstandig visite en nemen de leiding bij een reanimatie. Ik gloei, voel vlinders en wil maar een ding: dit project vervolgen. Thanks lieve, fijne NICU-maatjes Niek en Marije; jullie zijn kanjers en met elkaar hebben we een stevige basis neergezet.

Asante sana

Ik ben helemaal overrompeld door alle lieve reacties, kilo’s post (serieus, kilo’s..), mailtjes e.d. van familie, vrienden, collega’s maar ook van onbekenden. Lieve mama en Marije; heerlijk dat jullie hier waren. Erg bijzonder om samen mee te maken en beleven. Prachtige herinneringen zijn gecreeerd. Niek, bedankt voor je eindeloze gastvrijheid en gezelligheid. Bedankt Stichting Vrienden Sengerema Hospital voor het vertrouwen om bij te mogen dragen aan jullie prachtige project. Ik ga mijn avontuur afsluiten met mijn lieve vriendinnetjes Robin en Joyce, die 01-01-2016 zullen arriveren. Tijd voor nog een onvergetelijke rondreis door het mooie Tanzania. Tot 18 januari in Nederland! Asante sana (heel erg bedankt!).

Mijn locatie Sengerema, Mwanza Region, Tanzania.

10 reacties op “Hakuna Matata

  1. Prachtige verhalen zeg! Wat een super ervaring en wat stoer! Tot gauw weer in het sjieke RadboudUMC

  2. Chick, wat schrijf je prachtig. Ik was even in Tanzania door je verhaal, kon het bijna zelf ruiken en zien :). Hele fijne laatste weekjes daar met je dierbare kindjes en vriendinnen. Alvast fijne jaarwisseling en tot snel..xx!!

  3. Milou, prachtig geschreven. Ik waan me weer helemaal in het ziekenhuis daar. Respect voor alles wat jullie daar hebben opgezet. Super! Geniet van je laatste dagen in het ziekenhuis en van je reis! xx

  4. Lieve dappere Milou, de pijn en tranen van het afscheid druppelen tussen de regels door, enorm ontzag voor alles wat je gedaan en beleefd hebt. Je hebt me aan de hand genomen en heel vaak waande ik me naast je, zo beeldend en treffend schrijf je over je belevenissen. Dank voor je pure en eerlijke verslag, ik bewonder je drive en liefde voor dit vak. Geniet van de laatste weken en alvast hartelijk welkom terug!!
    Lieve groet, Ellen

    • Hoi Milou,

      Aan het genieten? Je hebt met je verhalen een vlammetje ontstoken waardoor ik ook naar dat prachtige land wil gaan, wie weet komt dat er ook van!
      Goede terugreis! Liefs, Ellen

  5. Respect voor jou Milou! Maak een diepe buiging voor je! En geniet van je laatste reis samen met Joy en Robin! Je mag heel trots zijn op jezelf ! Warme groet Gwen

  6. Milou, wat schrijf je mooi en leuk. Geniet er nog even van!
    Dikke knuffel en X
    Liesje

Reacties zijn gesloten.