‘Mama NICU’

Op 19-10-2015 is de NICU capaciteit gaan draaien. Een afdeling waar we intensieve zorg kunnen bieden voor zes neonaten. Dit aantal verdubbelde echter reeds in een week. Nu, ruim een half jaar later, op 28-04-2016 hebben we reeds 406 (geregistreerde) NICU opnames gehad (in werkelijkheid zal dit getal dus nog hoger liggen). In totaal zijn er in 2015 9803 baby’s geboren in het ziekenhuis. De top drie opnames betreffen: asfyxie (135), respiratoire insufficiëntie (104) en sepsis inclusief meningitis (51). Het sterftecijfer is nog hoog, met een perinatale sterfte van 42/1000. Hopelijk gaan we een afname zien in de toekomst. 

Reis:

24-04-2016. De wekker loeit van alle kanten. Enigszins gedesorienteerd word ik wakker. Al vlot zit ik bordevol energie: time to go back! Terug naar m’n tweede thuis. Terug naar Milo. Terug naar de NICU die me zo aan het hart ligt. Terug naar Siobhan. Terug naar Sengerema! Echter niet zonder horten of stoten. De nacht maakt langzaam plaats voor de eerste tekenen van weer een nieuwe dag. Op naar Brussel, samen met mijn Sengerema maatjes Iris en Sophie. Het eens zo veilige Brussel. Enigszins gespannen betreden we het immense vliegveld, waar het nieuws zo vol over was de afgelopen weken. Een gevoel van onbehagen bekruipt me. Overal staan militairen. Op alle etages staan snipers paraat. De hoogste staat van paraatheid. Tig controles verder betreden we ons eerste vliegtuig. Op naar Istanbul. Tot vorig jaar ook vredig en veilig. Op het moment dat het vliegtuig zijn neus in de wind steekt en langzaam dit Aziatische continent verlaat schijnt een oranje zonnestraal in mijn gezicht. Mijn blik dwaalt af naar de mooie stad onder mij. Gruwelend bij het idee wat voor rituelen zich daar de laatste tijd afspelen…

Sengerema

Sinds mijn terugkomst afgelopen januari, kon ik mijn ogen niet sluiten of ik was terug in Afrika. Elke droom reisde ik weer af naar het ziekenhuis. In alle vormen en maten hebben mijn hersenspinsels deze magische plek doen voorkomen. Nu open ik mijn ogen en het is echt. Ik hoor het. Ik voel het. Ik proef het. Ik ruik het. I’m back! Elke seconde geniet ik. Mijn adrenalinespiegel is continu maximaal. Ik besef me echter snel na terugkomst dat ik, eenmaal thuis, met name alle mooie dingen keer op keer herhaal in mijn dromen. Ik ben getrouwd met muziek die ik alhier heb afgespeeld. Het brengt me terug naar de hoogtepunten. Terwijl m’n Nikes z’n eerste passen in het Sengerema Hospital zetten, voel ik ook direct weer het gevoel van druk en verantwoordelijkheid op mijn schouders. Het gevoel waar ik het afgelopen jaar mee geworsteld heb. Talloze levens in jouw handen. De eindverantwoordelijke. Een periode van hele hoge hoogtepunten, en hele diepe dieptepunten. Van alle kanten word ik warm begroet en kom in een warm (letterlijk) bad ‘thuis’. ‘Mama NICU’, mijn nieuwe bijnaam hier. Die draag ik met trots!

Project NICU

Zondagavond, 22.00. Aankomst in Sengerema. Ik weet niet hoe snel ik me op de NICU moet begeven. Vol spanning, na mijn afwezigheid de afgelopen drie maanden. Vol verrassing open ik de deur en sta perplex. Flabbergasted. Wat ben ik intens trots! De NICU is zowaar bemand (geen enkele afdeling is specifiek bemand in de nachtdienst). Een verpleegkundige van het dedicated NICU team onthaald me vol trots. Stralend laat ze zien hoe gaat het gaat met de NICU. De afdeling waar het ziekenhuis vol trots over praat. De afdeling waar de afdeling vol trots werkt. De afdeling waarvoor van heineverre vrouwen komen met hun zieke baby. Hetgeen wat wij voor ogen hadden is bereikt. Een schone, stralende afdeling waar gestructureerd gewerkt wordt. De populatie liegt er niet om. Intens zieke babytjes worden maximaal ondersteund. Helemaal door het NICU-team zelf. De dag daarna val ik opnieuw in verbazing. Er wordt zeer adequaat visite gelopen. ‘Danger signs’ (alarmsymptomen) worden herkend en er wordt volop geanticipeerd. Niet veel later stap ik de verloskamers binnen, waar zojuist een baby’tje wordt gereanimeerd die het moeilijk heeft na de geboorte. En hoe? Daar waar ik eerder gefrustreerd en tenenkrommend de leiding overnam, durfde ik nu in de deuropening te blijven toekijken. Gloeiend van trots. De werkzaamheden zijn echter niet minder heftig en indrukwekkend. Ik word met name geconsulteerd voor de casuïstiek die het locale NICU team nog lastig vindt. Deze casus liegen er dan ook niet om. Er vinden echter nog steeds veel overlijdens plaats (op mijn tweede dag wel drie in drie uur tijd). Er zijn dus nog een boel stappen te maken. Er staat een dijk van een basis. De volgende stap is ontplooien en verder uitbreiden. Een uitdaging die ik volop aangrijp!

Special case:

Vrijdagavond 20.50. Ik zit samen met mijn vriendinnetje Siobhan (gynaecoloog-obstetrist die twee jaar in Sengerema woont) op de veranda, genietend van een intense sterrenzee. We spreken onze week door. Het was heftig. Het was veel. We zijn moe en toe aan weekend. Mijn werkdag blijkt echter nog niet over als het welbekende ‘spoeddeuntje’ overgaat. “Come now, come now, come now, NICU!”, is wat ik te horen krijg. Het stukje RSVP overdragen volgt in een later stadium haha. Ik trek vlot m’n sneakers aan, pak m’n witte jas van de haak en grijp m’n babystethoscoop alvorens mijn run naar het ziekenhuis start. Om 20.55 arriveer ik op de NICU. Mijn eigen hartslag stijgt boven de 100 slagen per minuut en op mijn voorhoofd verschijnen glinsterende kristallen ten gevolge van mijn nachtelijke marathon naar het ziekenhuis (heuvel op, takken en stenen ontwijken, oppassen voor slangen: jawel, deze week zagen we een zwarte slang rond ons huis). Vol vertrouwen loop ik naar het team van maar liefst twee verpleegkundigen (dit is erg veel in de nachtdienst!).  Adequaat hebben ze het masker geplaatst en proberen ze lucht in de longetjes te krijgen. Ze krijgen het mannetje niet op de rit, en hebben gebeld voor supervisie en bijstand. Ik zie een jongetje van twee weken oud liggen met een massieve buik in kritieke toestand. Waarschijnlijk een chirurgisch probleem dat ik niet ad hoc kan oplossen. Ik neem de verpleegkundige kort over, en vraag haar extra materiaal (infuusvloeistof, maagsonde etc) te halen om het kind maximaal te ondersteunen. Op het moment dat de verpleegkundige de NICU verlaat blaast het kind plotseling z’n laatste adem uit en z’n hartje stopt er volledig mee. Ik roep de verpleegkundige terug en vraag haar te beademen terwijl ik nog een aantal minuten hartmassage geef om het mannetje op deze aarde te houden. Helaas tevergeefs. We stoppen.

Deze casus toont aan dat de zorg op de NICU adequaat verloopt. Er is door de verpleegkundigen zeer adequaat geanticipeerd oude opname van dit mannetje vanaf de ‘spoedeisende hulp’. Er was reeds een infuus geplaatst, antibiotica gegeven en adequate reanimatie opgestart alvorens ik gebeld ben. Het probleem in deze casus ligt met name in het prehospitale stuk. Om hier op te kunnen anticiperen zijn we de afgelopen week, namens Stichting Vrienden Sengerema Hospital, een instructiefilm gaan opnemen. In het Swahili geeft hoofdverpleegkundige Anna adequate educatie aan moeders over probleemherkenning bij zuigelingen en hoe te anticiperen. We hopen door vertoning van deze film vroegtijdige herkenning te stimuleren en vroegtijdige medische ondersteuning in te kunnen zetten. Nog een boel werk aan de winkel, maar de basis staat als een rots!

Wilt u ook een bijdrage leveren aan verbetering en optimalisering van ‘Project NICU’? Ga naar www.stichtingvsh.nl en doneer! Voor meer informatie ga naar projecten – project NICU. 

Mijn locatie Amsterdam, Noord-Holland, Netherlands.

4 reacties op “‘Mama NICU’

  1. Hoi Milou,
    Wat geweldig om je verhaal weer te lezen wat een indruk ,je zit er gelijk weer middenin.
    Dank je voor het delen heel mooi dat je dat allemaal kunt .
    Succes en tot het volgende stukje

  2. WoW Milou, behalve zoveel respect voor wat je daar mede bereikt hebt heb ik respect voor je manier van schrijven! Je voert me helemaal mee en ik voel je trots voor de basis die jullie daar gelegd hebben! Veel succes en plezier daar in je mooie werk en ook veel sterkte voor die zware momenten

  3. Wauw, mooi omschreven allemaal. Ik loop zó met je mee en kan me je enorme trots voorstellen, Mama NICU!

    Ik ben trots op je!

  4. Oooo Milou, wat ben ik super trots op jou!
    Dikke knuffel!
    X Liesje

  5. Hoi Milou, mama NICU!

    Weer een mooi verslag van je werk in Sengerema! Ik zie het je doen, super!
    Zo zie je, al je/jullie goede werk/instructie en scholing niet voor niets geweest!
    Kwartjes moeten vallen en ik denk dat je met je ‘drive’, enthousiasme en vakkundigheid anderen hebt laten zien dat het kan, dat het in de mensen zit die daar werken.
    Je mag terecht trots zijn!
    Geniet! Hartelijke groet, Ellen

Reacties zijn gesloten.