Fireflies and a sky full of stars

“You would not believe your eyes, if ten million fireflies. Lit up the world as I fell asleep. ‘Cause they’d fill the open air and leave teardrops everywhere…” 

18.15. Het begint langzaam te schemeren in Sengerema. De strakblauwe lucht maakt langzaam plaats voor alle kleuren van de regenboog. Vervolgens zakt de grote, oranje zon weg achter de gebergtes van Tanzania. Tijd voor een wandeling door de rijstvelden om dit spektakel van grotere hoogte te aanschouwen. Op het moment dat we het hoogste punt van Sengerema bereiken, is de zon nog maar voor een kwart zichtbaar. Mijn gedachten dwalen af. Twee weken. Wat kan er veel gebeuren in twee weken tijd. Het was intens en veel. Toch was het genieten en bovenal heel fijn! Het resultaat van ‘Project NICU’ is verbazingwekkend. Met een trotse glimlach beginnen we de afdaling. Ineens is de lucht pikzwart en vormt zich de sterrenzee waar ik zo van hou. We besluiten een piki (motor) terug te nemen naar Mission (waar het ziekenhuis staat). Op deze momenten, achterop de piki door het heuvelachtige landschap, geniet ik het meest. Het gevoel van vrijheid is op dit moment op z’n maximum. Op het moment van arriveren verschijnen er allemaal ‘lichtjes’ op het ziekenhuisterrein. Fireflies! Ze twinkelen rond het ziekenhuis. Erg bijzonder. Bovenstaande passage krijg ik niet meer uit mijn gedachten verdrongen..

Special case

Na onze gelukzalige wandeling, besluiten we nog een laatste ronde te maken over de NICU. Er waren flink wat (zieke) baby’s opgenomen overdag, dus de nieuwsgierigheid was te groot om het ziekenhuis te mijden. Daarnaast heeft de NICU een aantrekkende (bijna magnetische) werking op me. Het liefst verblijf ik 24/7 op mijn favoriete afdeling. Bij binnenkomst ademen alle baby’tjes gelukkig nog netjes. We willen net onze jassen aantrekken om een vers geslachte kuku (kip) te gaan eten als er via de spoed toch nog een nieuwe opname komt. Gehuld in doeken overhandigen de ouders ons hun kleine, 6 dagen oude baby. Als ik de doeken open, schrik ik stiekem van het aangezicht. Ik zie hier een zeer ernstige, aangeboren afwijking waar ik nog nooit van gehoord heb, laat staan ooit heb kunnen aanschouwen. Perplex blijf ik een paar minuten stokstijf staan. Denken, denken, denken. Met name: welke zorg heeft dit kind op dit moment nodig? Ik schakel mijn hotlines in Nederland in (thanks again!). Voor iedereen een onwaarschijnlijk lastige casus. Overstijgend, op alle niveaus, in alle landen. Onmogelijke keuzes. Op dit moment voel ik me onthand en besluit het Nederlandse advies op te volgen. Zijn dit de gevolgen van gebrek aan foliumzuur? Ongecontroleerde zwangerschap? Onvoldoende inlichting over een gezonde zwangerschap? We besluiten een dag later de literatuur in te duiken (thanks NICU-maatjes Sophie en Iris) Niks blijkt minder waar: het betreft een zeer zeldzame aangeboren afwijking. Een afwijking die in de Westerse wereld ook had kunnen voorkomen, maar gediagnosticeerd zou zijn bij de 20 weken echo.. Voor mijn collega’s: foto’s en diagnose volgen tijdens mijn ‘congenitale bespreking’.

This is Africa

This Is Africa, ook wel: T.I.A. Zuchtend valt deze uitdrukking meermaals per dag als er een bijzondere gebeurtenis plaatsvindt. Zo ook nu. Gewapend met mijn camera draal ik door het ziekenhuis. Ik geniet ervan cultuur zo realistisch mogelijk vast te leggen met m’n steun en toeverlaat: mijn camera. Ik heb met Siobhan afgesproken de door haar uitgevoerde operatie fotografisch vast te leggen. Ik sta nog geen vijf minuten op het operatiecomplex als mijn telefoon rinkelt. We hebben een nieuwe opname op de NICU. Bij binnenkomst zie ik een fitte, zeer jonge dame zitten met in haar armen een hoopje baby gewikkeld in kleurrijke kitenge’s (Afrikaanse doeken) waar het Dedicated NICU team zich adequaat over buigt. Ons Swahili is gebrekkig, haar Nederlands is helaas ook niet fantastisch (haha). Haar kindje voelt koud aan. We proberen, samen met de verpleegkundige, te achterhalen wanneer het kindje geboren is. Moeder gaf aan dat toen de bevalling startte, ze achterop de motor is gestapt om de (waarschijnlijk lange) tocht naar het ziekenhuis af leggen. De kleine bleek echter haast te hebben, en zou zich onderweg hebben aangediend. De piki is gestopt en er zou een stuitbevalling (!!) langs de weg hebben plaatsgevonden. Ons insziens redelijk ongebruikelijk, aangezien de vrouw er alweer topfit uitziet en gezien de conditie van haar baby’tje.  De anamnese wordt nog tweemaal herhaald. Uiteindelijk blijkt ze toch thuis te zijn bevallen, en is met haar natte, pasgeboren dochtertje achterop de piki gestapt aangezien ze niet gehuild heeft na de geboorte.. Communicatieproblematiek en een forse taalbarriere blijken de crux en aandachtspunt!

Milo

Met enigszins moeite type ik deze laatste alinea. De afgelopen maanden keek ik intens uit naar de hereniging met ‘mijn’ kleine Milo. Het moment van weerzien was onbeschrijfelijk. Die eens zo’n kleine gup van 2 kilogram is in gewicht verdrievoudigd! Een dikke buddha baby. Een leuk, blij jochie! De afgelopen twee weken hebben wij ons ontzettend hard voor hem gemaakt. Er zijn veel gesprekken gevoerd met maatschappelijk werk op alle niveaus. Er blijkt geen optie om onze Milo te laten adopteren vanuit het ziekenhuis. Concreet houdt dit in dat hij naar een weeshuis zal gaan. Met pijn in ons hart hebben we hem los moeten laten. Hopelijk kunnen we in de toekomst contact blijven onderhouden en de kleine man verder vervolgen… voor nu vooral een droom!

Mijn locatie Kagera Region, Tanzania.

2 reacties op “Fireflies and a sky full of stars

  1. Wat een prachtig verhaal, Milou! En wat een mooi werk doe je. :-)

  2. Wat vliegt de tijd maar wat heb je, en door je verhalen: wat hebben wij weer veel meegemaakt! Goeie reis terug!

Reacties zijn gesloten.