Kulwa, Norbert en Yilian

logosite3

De enorme droogte in Afrika teistert ook Tanzania. Officieel is het regenseizoen reeds aangebroken. De wolken doen hun best dreigend over te komen, en de donkere hemel vult zich geregeld met heldere bliksemschitsen. De zo gewenste druppels water blijven echter uit. Dit resulteert in uitblijvende oogst- dus in minder voedsel. Doordeweeks loopt onze mama voor ons naar een put. Daaruit haalt zij ‘schoon’ water, waarmee we ons kunnen wassen, en wat we kunnen uitkoken voor thee. Ook de stroomvoorziening heeft er geregeld moeite mee. Gelukkig kan ik intens genieten van de donkere sterrenhemel met een schouwspel van onweer! Hopelijk laten de moessons niet meer te lang op zich wachten, en maakt de droogte plaats voor groene velden vol oogst! 

Kulwa

De kleinste survivor op de NICU tot nu toe. Op haar lichtst woog ze slechts 480 gram. Ze past makkelijk in mijn hand, en klemt haar kleine handje graag om m’n vinger. Haar moeder heeft ernstige zwangerschapsvergiftiging, en ligt al weken op de Intensive Care. Samen met haar oma proberen we Kulwa zo goed mogelijk te laten overleven en groeien. Elke twee uur sabbelt ze als een jong poesje wat melk uit een cupje. Na 3 slokken sluiten haar grote kijkers meestal, en geven we de rest via een slangetje direct in haar maagje. Het groeien gaat echter zeer gestaag, omdat moeder te ziek is om moedermelk te geven. Kleine Kulwa ligt hele dagen met roze muts en sokken in een huis-tuin-keuken nestje gemaakt van doeken in de couveuse. Groeien en klaarstomen voor de harde buitenwereld. Af en toe halen we haar eruit, en leggen we d’r huid op huid. Dit contact is ontzettend belangrijk. De kleine dame is dan ook erg gul in lieve glimlachjes (lachstuipjes) op dergelijke momenten (zie onderstaande foto).

Norbert

Mijn telefoon rinkelt. De verloskamers, of ik met spoed naar de resuscitatiekamer wil komen. Bij aankomst treft ik twee kleine mannetjes. Moeder was hard aan het werk, en onverwacht startte de bevalling. Jongetje één, Norbert, kan zelf ademhalen maar is aan het vechten. Zijn broertje heeft het een stuk zwaarder. Hij is blauw, ademt niet en z’n hartje komt maar traag op gang. Ik moedig de verpleegkundige aan de beademingen voort te zetten. Samen tellen we hardop en controleren of zijn borstkasje omhoog komt. Dit is het geval, en ook de hartslag wordt iets sneller. Trots gaat de verpleegkundige door. De kleur blijft echter blauw, en het mannetje toont spontaan weinig tekenen van leven. Grote broer Norbert grijpt het leven aan, en kan naar de NICU worden overgeplaatst om te starten met ademhalingsondersteuning. Na 20 minuten ademt zijn broertje nog steeds niet zelfstandig, en besluit ik hem in mijn armen te nemen en een rondje te gaan lopen. Ik zing zachtjes ‘in de Maneschijn’ en leg hem nog even naast zijn broertje Norbert. Daar slaapt hij rustig in. Moeder is verdrietig, maar intens trots op Norbert en stort al haar hoop op hem. Inmiddels zijn we twee weken verder, en Norbert doet het fantastisch. Zijn favoriete plek is veilig op de borst van z’n moeder. Hij kan zonder ondersteuning ademen, en is tevreden.

Yilian

Yilian is een pittige tante die 7 maart geboren werd met een gewicht van krap 500 gram. Haar hoofdje, niet veel groter dan een tennisbal, is bedekt met donkere, zachte donshaartjes. Om haar niet teveel te laten afkoelen draagt ze een gele gehaakte muts met bijpassende sokken met grote strik. De eerste weken heeft Yilian doorgebracht in een kleurrijk ingerichte couveuse vol kitenge’s. Moeder verliest haar geen seconde uit het oog, want af en toe stopt ze met ademen en heeft ze wat hulp nodig. Inmiddels zijn we ruim een maand en 400 gram verder. Elke ochtend tijdens de visite neem ik haar eventjes op schoot. Haar grote kijkers hebben me in zijn macht. Ze vecht als een kleine leeuwin en ik stel me haar voor in de toekomst: een krachtige Afrikaanse vrouw!

NICU

De NICU blijft een soort magnetische werking op me houden. Op het moment dat ik in de buurt van mijn favoriete afdeling kom, versnel ik automatisch. Gedreven om te vechten voor deze afdeling met de meest kwetsbare patiënten van het ziekenhuis. De NICU heeft een goed eerste jaar gedraaid, met maar liefs 998 opnames! Iris en Sophie hebben bedacht om de couveuses een Afrikaanse tint te geven. De sleeves zijn inmiddels van steriel wit, ingewisseld voor kleurrijke kitenge’s. De NICU in het Noorden van Tanzania valt op. We krijgen bezoekjes van kinderartsen vanuit andere centra (van grotere ziekenhuizen), die van ons willen leren. We hebben de afgelopen weken veel teaching on the job gedaan, en klassikale onderwijsmomenten gegeven. Immers: infusen leren prikken op sinaasappels blijft leuk- en een uitdaging!

Adequate reanimatie van pasgeborenen is onder andere beter mogelijk door het ingezamelde materiaal van o.a. de afdeling neonatologie van het Radboudumc te Nijmegen en de kindergeneeskunde van het Diakonessen Ziekenhuis te Utrecht. Daarnaast speciale dank aan heel hakend Nederland voor de enorme hoeveelheid mutsjes en sokken. Wellicht boeiend nieuw televisieprogramma: ‘Heel Holland haakt’.

Mijn locatie Nijmegen, Gelderland, Netherlands.

3 reacties op “Kulwa, Norbert en Yilian

  1. Dropje, wat maak je toch veel mee daar! Prachtige verhalen weer, inspirerend. Trots op je!

Reacties zijn gesloten.